Wednesday, 15 October 2014

ആർദ്രമീ മഴ...

Life is strictly to be awesome...

ഇന്നുമോർക്കുന്നു ഞാന്‍ 
അന്നു പെയ്തയാ ചാറ്റുമഴ 
മൃദുലം ഒരു തെന്നല്‍ 
നീയും പിന്നെ ഞാനും...

വാനമീ മണ്ണിനെ 
നീര്‍ തുള്ളിയാൽ  
ആർദ്രം ചുംബിക്കവേ 
നടന്നു നാം ഇത്തിരി ദൂരം 
ഒരു കുടക്കീഴിലായ്...

മഴ കനക്കുന്നു, മണ്ണിനെ മാരിയാല്‍ 
ആർത്തുകപുൽകുന്നു വാനം 
ഒരു കടത്തിണ്ണയില്‍ 
കാത്തു നിന്നു നാം 
ഈ മഴത്തോരുവാന്‍...

നിന്‍ കവിൾത്തടത്തിൽ  
തെന്നലായിരം മുത്തുമണികള്‍ 
മഴത്തുള്ളികള്‍...

തരളമാ മിഴിയിണകള്‍ 
കാറ്റിനൊത്തുലയുമാ കുറുനിരകള്‍ 
നനഞ്ഞു ഞാന്‍ മഴയില്‍...

എത്തിയെന്‍ കൈയില്‍ മെല്ലെ 
വച്ചു നീട്ടവേ മധുരമെന്‍ വിരലുകളില്‍ 
ആര്ദ്രേി, നിന്‍ വിരലുകള്‍ മുട്ടവേ 
എത്തി ഞാനെതോ സ്വർഗം...

പെയ്തുതോര്ന്നു് മഴ 
നീയും പോയറഞ്ഞെങ്കിലും 
നിന്നു ഞാനിവിടെയീവഴിവക്കിലായ്...

കാത്തുനില്ക്കാം സഖി നീ എത്തുവോളം 
ഈ വഴിത്താരയില്‍ ഏകനായ് ഞാന്‍ 
ഇനിയിങ്ങു മൃതിയിങ്ങു വന്നുമെങ്കില്‍ 

ഈ മണ്ണിലായ് ഞാന്‍ അലിഞ്ഞിരിക്കാം...

Tuesday, 14 October 2014

മൗനം...

Life is strictly to be awesome...


ഒരിക്കലും അവളോടു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല
ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചിരിന്നു എന്ന്...
എങ്കിലും അവൾ എനിക്കുവേണ്ടി
പരിഭവത്തിന്റെ കിലുക്കങ്ങളില്ലാതെ
എനിക്കായി ജീവിച്ചു...
പകലന്തിയോളമുള്ള തിരക്കിനിടയിലും
കുട്ടികൾകൊപ്പമുള്ള അലച്ചിലിനോടുവിലും
എൻറെ ഇഷ്ടങ്ങൾ അവൾ മറന്നില്ല...
പരിഭവങ്ങളോ പരാതിയോ ഇല്ലാതെ
ചിലപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിക്കും
ഞാൻ ഒരു ക്രൂരനല്ലേ എന്ന്...

എന്റെ നിർബന്ധങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ
അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ
തോൽക്കുന്നതയിരിക്കും
ഞാൻ ജയിച്ചു കാണുവാൻ വേണ്ടി..

ചിലപ്പോൾ അവളുടെ ചെറിയ
പരിഭവങ്ങൾ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കും...
അതിലേക്കു ഞാൻ ഇറങ്ങിചെന്നാൽ
പരിഭവങ്ങളുടെ നീർമുത്തുകൾ
അവൾ പോലുമറിയാതെ
കവിള്തടതിലൂടെ ഒലിചിറങ്ങും...
അത് കാണാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലതതിനലാണോ
അതോ ഞാൻ ഒരു ക്രൂരനായതിനലാണോ...

എങ്കിലും അവളില്ലാത്ത നിമിഷങ്ങൾ
എന്തോ വെറും മൂകത മാത്രം...
അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും അവളെ അറിയിച്ചില്ല...

ഞാൻ അവളെ എന്നേക്കാൾ
കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചിരിന്നു എന്നുള്ളത്,
അത് എന്റേത് മാത്രമായ അവൾ എന്നും
കേള്ക്കാൻ കൊതിച്ചതും ഞാൻ പറയാൻ മറന്നതുമായ
അവളറിയത്ത എൻറെ മൌനമായി മാറി...

Saturday, 11 October 2014

ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെ ഓർമയ്ക്ക്...

Life is strictly to be awesome...


ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ ലോലമാകുമെൻറെ ഹൃദയമാണു നീ...
ഒരു മയിൽപ്പീലി പോലെ മൃദുലമാകുമെൻറെ ഹൃദയമാണു നീ....
അതിലൂടൊഴുകും ജീവൻറെ ധാര...
അതു നിൻ സ്നേഹധാരയല്ലേ ഹിമകണമല്ലേ....
നിണമിറ്റു വീഴുന്നൊരാത്മാവിനുള്ളിൽ... 
മുറിവേറ്റു പിടയുന്നതീ മഞ്ഞുതുള്ളി...
നീ തന്നു ഹൃദയവും നീ തന്നു വ്യഥയും...
നീ തന്നെ ഹിമകണവും നീ തന്നെ നിണവും...
നിൻ ഓർമ്മ മായാതിരിക്കും വരേയ്ക്കും...
എൻ മഞ്ഞു തുള്ളിയുടെ രോദനം തുടരും...
ഇനി വേണ്ട രോദനംഇനി വേണ്ട നിണവും...
ഇതുമാത്രം ഇതുമാത്രം നിൻ സ്നേഹം മാത്രം..... 

ജീവിത ചിത്രം...

Life is strictly to be awesome...


നാം കുറെ ജന്മങ്ങൾ 
നാം കുറെ ചിതലുകൾ 
നമ്മിൽ നാം അറിയാതെ 
കുറെ മഹാവൃക്ഷങ്ങൾ...

ഇന്നു ഞാൻ കേട്ടതാത്മാവിന്റെ ചിരികൾ 
ഇന്നെനിക്കു കേൾക്കാം ഇന്നലെയുടെ ചിന്തകൾ
കണ്ണീരോഴുക്കിയ കവിളുകൾ 
കണ്ണീരു തുടച്ച കൈവളകൾ 
ലോകം നശ്വര സാഗരം 
ജീവൻ മണൽ വീട്....
ബന്ധങ്ങലറ്റു ബന്ധുത്തമറ്റു 
പ്രണയം അറിയാതകന്നു പോയ്‌... 

ചിരി തന്ന മുഖങ്ങൾ ചിരിക്കാതെ മറഞ്ഞു 
ഞാനോ ചിരിയറിയാതെ വിളറി 
വേദങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു ഞാൻ വേദന മാറ്റുമ്പോൾ
വേദങ്ങളിൽ അക്ഷര തെറ്റുകൾ 
ജീവിതത്തിന്റെ ക്രമം തെറ്റിയ വരികൾ...

ജീവിതാവസാനം ആറടി മണ്ണിന്റെയും 
ആറു വരി കവിതയുടെയും ഉടമ...